საყვარლის საფლავს ვეძებდი,

ვერ ვნახე!.. დაკარგულიყო!..

გულამოსკვნილი ვჩიოდი:

„სადა ხარ, ჩემო სულიკო?!“

გულამოსკვნილი ვჩიოდი:

„სადა ხარ, ჩემო სულიკო?!“

ეკალში ვარდი შევნიშნე,

ობლად რომ ამოსულიყო,

გულის ფანცქალით ვკითხავდი:

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

გულის ფანცქალით ვკითხავდი:

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

სულგანაბული ბულბული

ფოთლებში მიმალულიყო,

მივეხმატკბილე ჩიტუნას:

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

მივეხმატკბილე ჩიტუნას:

„შენ ხომ არა ხარ სულიკო?!“

შეიფრთქიალა მგოსანმა,

ყვავილს ნისკარტი შეახო,

ჩაიკვნეს-ჩაიჭიკჭიკა,

თითქოს სთქვა: „დიახ, დიახო!“

ჩაიკვნეს-ჩაიჭიკჭიკა,

თითქოს სთქვა: „დიახ, დიახო!“

„ეგ არის, რასაც ეძებდი,

მორჩი და მოისვენეო!

დღე დაიღამე აწ ტკბილად

და ღამე გაითენეო!

დღე დაიღამე აწ ტკბილად

და ღამე გაითენეო!